رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


آرش با دیدن سوگند ابرویی بالا می‌اندازد و تکه می‌پراند:

- خواب زده شدی؟

آب دهانش را قورت می‌دهد و به سینی اشاره می‌زند.

- اومدم سینی غذا رو ببرم.

آرش مشکوک نگاهش می‌کند.

- حالا مگه جن دیدی این ریختی شدی؟ 

سیاوش دست آرش را به داخل اتاق می‌کشد.

- بیا تو ول کن اونو. چیکارم داشتی؟

آرش سمت سیاوش می‌چرخد و سوگند تا وضعیت را سفید می‌بیند، غیب می‌شود.

آرش با لودگی دستش را دور گردن سیاوش حلقه می‌کند.

- شب پیشت بخوابم؟

سیاوش با انزجار و به سختی دستش را از دور گردنش باز می‌کند و لگدی حواله‌ی باسنش می‌کند:

- برو جلبک... برو پیش عمه‌ت بخواب!

بی تفاوت به مقاومت سیاوش، خودش را روی تخت می‌اندازد.

- تنهایی خوابم نمی‌بره. 

و بعد آغوشش را باز می‌کند و با دست چند بار روی تشک می‌کوبد:

- بدو بیا بغل داداشی. امشب یه درصد رو این حساب نکن که تنها باشی. من حوصله‌م سر رفته‌...