رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند سریع دوطرف ربدوشامبرش را بهم می‌رساند.
دستی در موهایش می‌کشد و سوالی می‌گوید:

- مگه نخوابیدی؟

سیاوش نمی‌تواند از پرتره‌ی جذاب روبرویش چشم بگیرد.
آب دهانش را صدادار قورت می‌دهد.

- تو اینجا چیکار می‌کنی؟

با گوشه‌ی لباسش بازی می‌کند.

- جهانگیر خان گفت شبو اینجا بمونم. 

سیاوش در دلش می‌گوید:

- کدوم عقل سلیمی تو خونه ای که دوتا پسر داره با لباس خواب می‌گرده؟

نفسش را صدادار بیرون می‌فرستد و اینبار بلند می‌گوید:

- هوم... من می‌رم بخوابم.

و سریع از سوگند چشم می‌گیرد و سمت پله ها راه می‌افتد.

هنوز یک پله بالا نرفته که صدای سوگند بلند می‌شود:

- شامتو خوردی؟

روی پله ها خشکش می‌زند.
دو دل جواب می‌دهد:

- آ... آره.