گلامور

نگاهم میکند ، عمیق و طولانی..

-منتظری من بیام برات بذارمش؟

متوجه منظورش میشوم ، وحشت زده قدمی به عقب برمیدارم که پوزخندی روی لبهایش شکل میگیرد

میخواهم به سمت درب اتاق روم که یک دفعه به سمتم خیز برمیدارد و بازویم را چنگ میزند..

صدای جیغم با قرار گرفتن کف دستش بر روی دهانم در گلو خفه میماند.

دستش را روی لبهایم محکم فشار میدهد و با خشم کنار گوشم می غرد

- من اگه بخوام ترتیب تو رو بدم نه این حال و روزت برام مهمه و نه هیچ احدالناسی جرات اینو داره که بیاد جلومو بگیره پس با این سگ لرز زدنات و نگاهای مزخرفت منو ترغیب نکن که بگیرم همینجا تو همین خونه دمار از روزگارت دربیارم ، من اگه تو کف کردن تو بودم تو این دوسال بلایی به سرت میاوردم که صبح به صبح نتونی راه بری.

میلرزم ، سراسر تنم از ترس و اضطراب میلرزد و
تمام صحنه‌های آن شب جلوی چشمانم جان میگیرد

نگاه سرخش را به مردمک‌های گشاد شده‌ام می دوزد و بی توجه به حال خرابم ادامه میدهد

- اگه اون شب بین منو تو رابطه‌ای شکل گرفته مقصرش خود بی همه چیزت بودی چون من حتی اگه جفت دستامم قطع میشد و خودم نمیتونستم از پس نیازم بربیام محاله ممکن بود هیچ وقت به تو دست بزنم..

از شدت بی نفسی به تقلا می افتم اما اهمیتی نمیدهد

- بارها بهت گفتم ، هشدار دادم کاری به کار من نداشته اما گوش ندادی ، خودت کردی ، خودت باعث شدی اون شب اون بلا رو سرت بیارم ...پس اینو تو مغزت فرو کن دخترجون مقصر هر اتفاقی که اون شب افتاده تویی نه من.