گلامور

گیج و منگ سرجا ایستاده بودم و بروبر تماشایش میکردم .
باورش برایم سخت بود ، نمیتوانستم درک کنم ، بپذیرم مرد روبرویم تا این حد سنگ دل و بی رحم باشد.

صدای زنگ تلفن همراهم که در اتاق می پیچید نگاهش را از چشمانم میگیرد و به عقب می‌چرخد.

به سمت تخت می رود ، تلفن همراهم را از روی آن برمیدارد و با تمسخر می گوید

- خواهرته...

بدون آن که لحظه‌ای تعلل کند انگشت شستش را روی صفحه می کشد و تماس را وصل می کند

- علیک سلام .

 با حرص و عصبانیت در جواب کوثری که در این مواقع نمیتوانست درست حرف بزند و تنها گریه میکرد می گوید

- اگه قراره به این گریه مسخره‌ات ادامه بدی قطع کنم!

میتوانستم شوکه شدن کوثر را حس کنم...
یقین داشتم که او هم همانند من از این لحن سرد و خشمگین هامون جا خورده‌است.

- نترس حاج صادقی که من میشناسم تا تک تک شماها رو با دستای خودش کفن نکنه نمیمیره.

نگاهم میکند و با مکث کوتاهی ادامه میدهد

- علی الخصوص خواهرتو.

اشک با شدت بیشتری روی گونه‌هایم سر میخورد .
دروغ نبود...
بابا بارها جلوی هامون گفته بود که منتظر چنین روزی است.
پدرم بود ، من او را تنها پشت و پناهم میدیدم ، خیال میکردم دوستم دارد اما او تنها خواسته‌اش مرگ من بود ، میخواست آبرویش را پس بگیرد.

لب‌هایم از بغض می لرزد و هامون در جواب تمام دل‌نگرانی های کوثر تنها می گوید چیزی نمیشود و تماس را قطع میکند.

نگاهم میکند ، عمیق و طولانی..

-منتظری من بیام برات بذارمش؟