گلامور

لب‌های رژ خورده‌ام را روی هم می فشارم و به صورتم در آینه زل میزنم

 پوست رنگ پریده و بی حالم به لطف لوازم آرایشم جان گرفته‌ بود و به زیبایی می درخشد.

همه چیز تکمیل بود جز سفیدی چشمانم که از زور گریه به سرخی میزد...برای آنها هیچ کاری از دستم برنیامده بود .

صدای بوق اتومبیل حاج همایون که بلند میشود رضایت میدهم و از روی صندلی برمی‌خیزم.

چمدان کوچک طوسی رنگم که هدیه خانم لباس‌های خودم و هامون را در آن چپانده بود از روی تخت برمیدارم .

لامپ‌های روشن مانده را خاموش میکنم و به سمت درب ورودی راه می افتم .

با بیرون آمدنم از خانه حاج همایون با دیدن چمدان در دستم بلافاصله پیاده میشود

سلام زیرلبی میدهم ، با مهربانی جواب میدهد و همانطور که چمدان را از دستم میگیرد و در صندوق عقب ماشین میگذارد حالم را می پرسد.

احوال پرسی مختصرمان که تمام میشود سوار ماشین می‌شویم.

روی صندلی عقب ، پشت هدیه خانم جا میگیرم و نگاهم را به بیرون میدوزم.

از شدت نگرانی و اضطراب رو به رو شدن با هامون بعد از آن جنجال صبح دستانم یخ زده بود و حالت تهوع داشتم.

می ترسیدم ، نمی دانستم با وجود مروارید در آن خانه قرار است چه واکنشی نشان دهد و چه رفتاری با من داشته باشد.