گلامور

ماشین که جلوی درب خانه عزیز متوقف میشود به خودم می آیم .

نگاه هاج و واج مانده ام را از اطراف میگیرم و به همراه هدیه خانم و همایون خان پیاده میشوم.

بند مچاله شده کیفم را میان دستانم می فشارم و به دنبالشان جلو می روم.

همایون خان زنگ در را می فشارد و سپس نگاهش را به من که از شدت اضطراب به جان لبهایم افتاده بودم می‌دوزد

- خوبی بابا؟

لبخند مضحکی میزنم و سر به تایید تکان میدهم ، آنقدر حالم خراب بود که حتی توان حرف زدن هم نداشتم.

هدیه خانم خیره نگاهم میکند ، اهمیتی نمیدهم و تنها سر پایین می اندازم.

در باز میشود ، همایون خان جلوتر پا به داخل خانه میگذارد و هدیه خانم هم با دستی که پشت کمرم قرار میدهد مجبورم میکند تا با او همراه شوم.

پشت درب ورودی که قرار میگیریم اهالی خانه به استقبال می آیند و من نمیدانم چگونه جواب تک تک آن احوال پرسی‌ها را میدهم .

میان آن همهمه هدیه خانم می پرسد

- هامون کجاست.؟

- با مروارید رفتن بیرون

محتویات معده‌ام تا بیخ گلویم بالا می آیند دستم را محکم جلوی دهانم میگیرم و بی توجه به سکوت شکل گرفته جمع و نگاهای شوکه شده خودم را به سرویس بهداشتی میرسانم.