گلامور

اسید معده‌ام تا بیخ گلویم بالا می آید و مردمک های گشاد شده ام چهره زن روبرویم را زیر و رو میکند.

می بیند ، استرس و تشویشی که به جانم انداخته بود را می فهمد اما هیچ تلاشی برای آرام کردنم نمی‌کند ، دلداریم نمیدهد و حتی حال بدم را با حرفش بدتر هم میکند

- میخوای نیای باشه من حرفی ندارم بمون ، ولی بدون دو سه روز دیگه که هامون برگشت باید نو عروسشو پاگشا کنی تو این خونه...خودتم چمدون ببندی برگردی خونه بابات.

سر تا پایم به لرزه می افتد و اشک به چشمانم می دود

- حالا چیکار میکنی میای یا برم؟

لب از لب باز نمیکنم و تنها به صورت جدی‌اش زل میزنم.

کمی که میگذرد از انتظار خسته میشود و می گوید

- باشه دخترم هر جور خودت صلاح میدونی.

چشم میگیرد ، عقب گرد میکند و با قدم‌های آرام راه درب ورودی را در پیش میگیرد.

هر قدم که فاصله بیشتر میشود ، قلبم محکم تر به قفسه سینه ام می کوبد

می‌ماندم و راه را برای هامون باز میگذاشتم و یا میرفتم و همانند دوسال پیش مثل یک بختک به جان زندگی‌اش می افتادم و مانع رسیدن او و مروارید میشدم.

اشک حلقه زده در چشمانم روی گونه هایم سر میخورد

طاقت می اوردم؟ میتوانستم با وجود کاری که در حقم کرده بود از او بگذرم؟

 تکه گوشت سنگین شده در دهانم قبل از آن که آن زن دستگیره در را لمس کند بی اختیار به حرکت در می آید

- میام.