گلامور

از حرفی که میزنم جا میخورد ..انگار که اصلا انتظار چنین جوابی از جانب من نداشته است .

در نگاهش دلخوری می بینم ..و خب چه اهمیتی دارد؟
دروغ نگفته بودم که این مرد برایم از آن شب به بعد غریبه شد .
دیگر نمی شناختمش.

بازدم سنگینش را از سینه بیرون میدهد و برخلاف انتظارم به آرامی گوید

- برو لباس بپوش..

- چرا؟

- بریم بیرون.

قدمی فاصله میگیرم و میخواهم باز مخالفت کنم و از غریبه بودنم در آن جمع بگویم که فرصت نمیدهد

- تنهایی میریم ..دوتایی.

مردمک های لرز گرفته‌ام را در نگاهش میدوزم

- نمیدونم حاج بابا چی بهتون گفته که اینطوری میکنید اما هر چی که هست لازم نیست شما به حرفشون گوش بدین .

فاصله ای که قصد دو چندان کردنش را دارم با قدم بلندی پر میکند و بازویم را میگیرد

- ربطی به بابا حاجیت نداره ...خواسته خودمه میخوام با زنم برم بیرون .

تلخ میشوم

- که چی بشه؟

تو گلو میخندد

- که این دلخوری بینمون رفع بشه .

بغض کرده با صدای گرفته ای می گویم

- نمیشه ، درد و عذابی که کشیدم هیچ جوره رفع نمیشه آقا هامون.

دست پشت کمرم می پیچید ، تن گر گرفته‌ام را به خودش می چسباند و روی لبهایم پچ میزند

- من تلاشمو میکنم که بشه...خب؟