رمان دلارا کنیزک ارباب

آغوشش گرم بود و بهم احساس  خوبی می‌داد.
شایدم من تو اون لحظه نیاز داشتم که حس کنم به یکی میتونم تکیه کنم.
داشتم به خودم دروغ میگفتم تا بتونم اون روزا رو بگذرونم.

بهمن آه کشید و ادامه داد:
-من فکر میکردم معجزه میشه 
عشق رخ میده
علاقه به وجود میاد 
فکر میکردم من اونقدر براش خوب هستم که کافی باشه و به فقیر بودنم بچربه 
اما چی شد؟ 
هیچی! 
دلشکسته و شکست خورده الان کنارت نشستم 

از بالا بهم نگاهی انداخت و گیج و بی حواس گفت:
-تو هم میمونی و  هر بار که برای یه ذره محبت دست و پا میزنی بیشتر و بیشتر تو این باتلاق فرو میری 
به نظرت بدون عشق زندگی چجوریه؟
اصلا امکان پذیره؟
میشه؟
جواب واضحه 
تو هم مثل من احمقانه پای چیزی میمونی که نتیجه اخرش خرد شدن قلب خودته

حرفاش بوی درد میداد،بوی ناامیدی.
بوی گندابی که توش دست و پا میزدم.
ولی من برای گدایی عشق اونجا نبودم.
من نمیخواستم هرمز خان عاشقم بشه.
همینکه خیالم از حال خوب داداش و بابام راحت میشد بازم تحمل میکردم.

بهمن روی بازوم چند باری دست کشید و بالاخره ازم جدا شد.
پتو رو تا گردنم بالا کشید و گفت:
-پالتوم بمونه پیشت
از زیر چادرت تن کن
ولی نذار بفهمن 
این جماعت از گرگ بدترن 
مواظب باش

راست میگه نذار هرمز خان بفهمه