رمان دلارا کنیزک ارباب

ساعت ۵ صبح بود و من هنوز نتونسته بودم چشم روی هم بذارم.
درد خودم کم بود باید به حرفای بهمنم فکر میکردم. 
ولی آخرش همیشه به بن بست میرسیدم.

من حالا زن عقدی و شرعی هرمز خان بودم،مگه میشد زن عقدی بدون اِذن شوهرش بره.
بعد رفتنم هم خودم هم فرزاد توی بد دردسری میافتادیم.
پس فقط باید تحمل میکردم.

صدای اذان که بلند شد دلم پر کشید برای نماز خوندن.
احتیاج داشتم یکم با خدا راز و نیاز کنم.
ولی با اون همه خون و نجاست نمیشد.

به کمک دیوار بلند شدم و از انباری بیرون زدم. 
ساعت شش باید برای هرمز خان صبحانه میبردم.
برای مردی که حتی وحشت داشتم اسمش و به زبون بیارم.

باید هر طور شده ازش میخواستم اجازه بده برم حموم.اونکه نمیتونست بذاره توی اون وضعیت زندگی کنم.
درسته خون بس بودم،ولی حق زندگی داشتم.
اینبار سعی کردم قهوه بهتری درست کنم،باید برای زندگیم با اون مرد می‌جنگیدم.
سینی صبحانه رو برداشتم و بعد از یه نفس عمیق از پله ها بالا رفتم.

وقتی وارد اتاق شدم مثل روز قبل توی تاریک و روشن اتاق مشغول خوندن روزنامه بود.
دسته های سینی رو محکم تر چنگ زدم و با قلبی که وحشیانه میکوبید جلو رفتم.