رمان دلارا کنیزک ارباب

صبح زود حس و حال هیچ کاری و نداشتم.
بدن کرخت شده از سرمام دلش نمیخواست از زیر پتویی که دور خودم پیچیده بودم بیرون بیاد.
ولی چاره چی بود؟
باید میرفتم والا کتک نوش جان میکردم.
وقتی یاد هرمز خان و اون کمربند پیچیده شده دور دستش افتادم تنم جوری لرز کرد که فورا بلند شدم و از انباری بیرون زدم. 

وارد آشپزخونه که شدم سر میز وایسادم و با تیکه نون های باقی مونده و یکم کره مربای ته ظرف شکمم و سیر کردم. 
اون مرد علاوه بر خشونت ذاتی،نامرد هم بود.
خدمه ازش میترسیدن  و غذا رو هم در حد بخور و نمیر بهم میدادن.

مریم خانوم با عجله سبدای تخم مرغ رو روی کانتر گذاشت و گفت:
-نمیخواد صبحانه درست کنی
خانوم و اقا صبح زود خوردن و رفتن
فقط برو اتاق آقا رو تمیز کن تا نیومده
همیشه وقتی مهمونش میره شبیه بازار شامه 
دست بجنبون دختر

و بعد با همون عجله از آشپزخونه بیرون رفت،خبر خوب این بود که سر صبحی نباید هرمز خان و میدیدم.
همین تمام روزم و می‌ساخت.
فورا وسایل نظافت رو برداشتم و از پله ها بالا رفتم.
به خودم قول دادم اگه کارم زود تموم شد برم و به ماهو سر بزنم.

وارد اتاق شدم و با دیدن اون همه بهم ریختگی مات و مبهوت به صحنه روبروم خیره شدم.
تمام لباسای پاره شده و رخت خواب بهم ریخته یه طرف،چند تا کاندوم مصرف شده بدجور توجهم رو جلب کرده بود.
لحاف رو روی تخت انداختم و یکی از کاندوم ها رو از روی زمین برداشتم و با چندش گفتم:
-اییی...یعنی این همه آب تو کمرش جمع شده؟
هنوز حرفم تموم نشده بود که صداش رو از پشت سرم شنیدم:
-تازه بیشترم هست 
میخوای بهت نشون بدم ؟

حضرت عزرائیل سر رسید