رمان دلارا کنیزک ارباب

داشتم کم کم ازش میترسیدم.
شایدم ترس نبود.
یه حسی از اون همه نزدیکی که بدجوری بهم اعلام خطر میکرد.
انگار دستش رو که روی شکمم قفل شده بود منو بین زمین و هوا نگه میداشت و نمیذاشت سقوط کنم.

از حسی که اسمش و نمیدونستم متنفر بودم،خواستم دستش رو کنار بزنم و فرار کنم که کنار گوشم غرید:
- برگرد سر جات...
جوری محکم گفته بود که نیم  قدمی که برای فرار برداشته بودم و دوباره به عقب برگشتم و توی بغلش فرو رفتم.
 اونم منو بیشتر به خودش چسبوند.

از خودم عصبانی بودم.
از بی دست و پایی و ضعفم.
زبون بی صاحبم نچرخید که بگم نمی شه، نمی خوام.
امروز زیادی به حرف دلم گوش کردم که تنم آش و لاش شده بود.
ولی مگه جرات گفتن داشتم؟
زبونم باهام یاری نمیکرد.

دستش رو با بدجنسی روی شکمم حرکت داد و گفت:
-تو مدرسه وقتی یه دانش آموز جاسوسی میکنه باهاش چکار میکنید؟
کتکش می‌زنید یا...
با درموندگی نالیدم:
-هرمز خان...لطفا...

تو گلو خندید و با بدجنسی گفت:
-برام سواله ...چون میخوام تو تنبیه منصف باشم
به دستش چنگ زدم تا متوقفش کنم،پوستم از زیر اون همه لباس میسوخت و دلم پیچ میخورد:
-جواب منو بده
به سختی لب زدم:
-بچه ست دیگه...تنبیه نمی‌کنیم
فقط تذکر میدیم ...همین