وسه من... نسیم بودم... نسیمی ملایم که گاهی به طوفانی سهمگین تبدیل میشد -فقط کافیه یه بار دیگ دستت بهم بخوره... قلمش میکنم. عصبی پرخاش غریده بودم... بدون توجه به عاقد، که متعجب می‌نگریست مارا از اتاق عقد بیرون زدم. در را محکم بستم و من باز هم سیاه بخت شدم. کی قرار بود برایم درس عبرت شود... کی قرار بود از اشتباهاتم درس بگیرم... کی...؟ داخل ماشین میشوم و گوشه ای را برای خودم در نظر میگیرم. اکنون من اسیر شد بودم... اسیر دستان یک غول بی شاخ دم. اشک هایم پایین میریزد. حال که او نیست میتوانستم خودم را خالی کنم... با گریه... با فرو ندادن بغض با... یک خواب... خوابی بدون آرامش و کابوس...کابوس او... ** دندان هایش را بهم فشرد. دخترک گستاخ... دستان او را میخواست قلم کند؟ جعبه حلقه را درون مشتش میگیرد و داخل جیبش میگذارد. رو به ارسلان میکند -بهشون گفتی همچیو اماده کنن؟ سرش را تکان میدهد و با احترامی بسیار لب میزند -بله آقام، گفتم. نقشه ها داشت... بوی دردسر میدادند اما... او فریان بود... نمی‌گذاشت کسی پایش خطا برود. میخواهد خانواده اش باشد... زنش باشد... یا بزرگترین دشمنش...
رمان زفیر
نسخه نمونه
پارت 33 از 46
(از کل 452)