حکم شکار

تا لحظه ای که پسرک محو شود به او نگاه می‌کند و بعد گوشی به دست می گیرد. در مخاطبینش دنبال نامی می‌گردد و آیکون ِ تماس را لمس کرده و گوشی را به گوش ِ خود نزدیک می‌کند. بعد از حدودا سه-چهار بوق صدای سرِحال سیامک در گوشش می پیچد: 
--به به...به به!خوش گلدین به بندر عباس برادر. 
با اخمی غلیظ به صندل هایی که به پا دارد چشم می دوزد و جواب ِ سیامک را می دهد: 
-تا نیم ساعت دیگه تو لابی هتل باش! 
--اوکی...تا نیم ساعت دیگه. 
و تماس توسط ِ نیاوش قطع می شود... 
* 

جرعه ای از چای هِل دار می نوشد و تکه ای از ورق شکلات تلخ را در دهانش می گذارد... 
سیامک را می‌بیند که داخل می شود...دست بلند می‌کند تا سیامک پیدایش کند و فنجان ِ خالی از چای را روی میز می‌گذارد. این سومین فنجان است که نوشید تا سیامک برسد و در مورد یه ربع تاخیرش توضیح دهد. 

سیامک،با لبخند مقابل ِ نیاوش می‌نشیند و می گوید: 
--بذار حدس بزنم این چندمین فنجون ِ چاییه! 
-لازم به حدست نیست. به جای این که حدس بزنی،تمرین کن آن‌تایم باشی.