حکم شکار

از اتاق خارج می شود و می گوید: 
-بله؟ 
--در چه حالی سرگرد!؟
-حال و احوال من اگه مهم بود؛اون پیشنهاد و نمیدادین... 
--پسر!باور کن راه ِ درست و منطقی همینه. 
اختیار از کف می دهد و تقریبا فریاد می زند: 
-چه راه درستی پدر ِ من؟این که اون دختر و وارد این بازی کنیم منطقیه؟نمیفهمم!هیچی نمیفهمم! 
--نیاوش!آروم باش. اون دختر الان انگیزه داره...پس خیلی راحت میتونه کمکت کنه. 
انگشتانش را در موهای ِ پس سرش فرو می کند و محکم می کشد: 
-بلد نیست از خودش دفاع کنه حتی!بردارم با خودم کجا ببرمش؟ 
--یادش میدی! 
-نمیدم. این کارو نمیکنم... 
--نیاوش...الان پدرت نیستم!مافوقتم. پس دستور میدم که به گیسو آموزش های کامل بدی و آماده اش کنی برای ماموریت. 
و تماس قطع می شود. با غضب به صفحه گوشی نگاه می کند و نفس هایش تند و عصبی است...انگشتانش را دور ِ گردن قلاب می کند و به پسر جوانی نگاه می کند که به سمتش می آید: 
--ببخشید ساعت چنده؟ 

کیسه بوکس می خواست برای آرام کردن ِ اعصابش؟این هم کیسه بوکس!با اخم و خشم ذاتی ای که حالا تشدید هم شده به پسرک چشم می دوزد و چیزی نمی‌گوید. همین سکوت و همین نگاه وحشتناک باعث می شود پسر همانطور که به عقب گام بر‌می‌دارد بگوید: 
--خب بگو ساعت نداری...چرا میزنی؟