حکم شکار

--متاسفانه یه چیزایی تو ماموریت،همین الان تغییر کرد!باید یه چیزایی آموزش ببینی و آمـ... 
چشم باز می کنم و وسط ِ حرفش می پرم: 
-یه چیزایی آموزش ببینم؟باز درس اخلاق نده...بیخیال! 
خیره خیره نگاهم میکنه و چشم هاش مملو از خشمه. اخم داره و وقتی انگشت هاش روی ِ دسته مبل ضرب میگیره میفهمم که...عصبانیه! احتمالا این عصبانیت برای پریدن وسط ِ حرفش نیست که؟گفته بود نکنم این کارو...و خوب یادمه رو "هیچ وقت" تاکید کرده بود. 

با سکوت و خونسردی ای که پر واضحه ساختگیه،نگاهم میکنه و ناگهان چنان جهش میزنه به سمتم،که جیغ میزنم و کمی خودم رو عقب می کشم و به تاج ِ تخت تکیه میدم. 
روی ِ تخت میاد و دست هاش رو به تاج ِ تخت،درست بالا سرم تکیه میده و از بالا،خشمگین نگاهم میکنه: 
--نگفته بودم نپری وسط ِ حرفم؟ 
شوکه نگاهش می کنم و حساسیت داره به وسط ِ حرف پریدن؟تاب ِ نگاه وحشی و اون اخم های ِ دهشتناکش رو ندارم؛پس نگاهم رو از چشم هاش به یقه ِ تیشرت ِ طوسیش سوق میدم... 
با گرفتن ِ نگاهم،وضع خراب تر میشه انگار...چون چونه ام و تو مشتش میگیره و "آخ" گفتنم هم باعث نمیشه کمی دستش رو غلاف کنه. دست به ساعدش بند می کنم و تو آتش چشم هاش غرق میشم انگار! 
--چی کارت کنم من؟چجوری تنبیهِت کنم؟خودت بگو!