حکم شکار

سر که بر می گردونم با سرگرد چشم تو چشم میشم و لبخند تصنعی ای تحویلش میدم و میگم: 
-خیلی وقت بود هواپیما سوار نشده بودم...دلم تنگ شده بود. 
جان ِ عمه ام! 

لبخند ِ کجی میزنه و با چشم به پایین اشاره میکنه: 
---کمربندتو ببند! 
کاری که گفت رو انجام میدم و صدایی که تو هواپیما می پیچه نشون دهنده اینه که داره بلند میشه...دسته های ِ صندلی و چنگ میزنم و حس می کنم روده کوچیکه به سمت ِ حلقم و روده بزرگه به سمت مثانه ام حرکت میکنه. جدا این چه حسیه؟اگر بمیریم چی؟ 
اینطوری دلم آروم نمی گیره...پس چشم می بندم و زیر لب،تند تند شروع به خوندن ِ آیت الکرسی می کنم. به چند دقیقه نمیرسه که اون حس ِ بد از بین میره و چشم باز می کنم. نفس ِ عمیقی می کشم و همین که سر بر می گردونم سمت ِ سرگرد می بینم که با چشم هایی ریز شده و حالتی که انگار یک آدم فضایی دیده؛به من زل زده! 

یک درصد هم نمیخوام فکر کنم که اون زیر لب دعا خوندن ها رو دیده...یا شنیده. 
سر به معنای "چیه" تکون میدم و بی حرف نگاه ازم میگیره...نه مثل ِ این که هم دیده،هم شنیده!