حکم شکار

قهوه رو تو فنجون ِ سفید ِ بیضی شکلی میریزم و برای نادری می برم...بعد از گذشت ِ نیم ساعت و تموم شدن ِ ساعت کاری،همونطور که دارم به غیبت های ِ سهیلا در رابطه با زنداداشش گوش میدم از شرکت خارج میشم و به سمت ِ ایستگاه ِ اتوبوس میرم.  
مسیرمون تا یه جاهایی یکیه و خدا رو شکر که یه همراه دارم... 
--بهش میگم...آخه مادر ِ من!اون عروسه...چرا انقدر بهش بها میدی؟پات درد میکنه نمیتونی درست و حسابی راه بری؛بعد جلوی عروست خم و راست میشی تا مبادا خسته بشه! 
سر به چپ و راست به نشونه تاسف تکون میدم و اون همونطور که دو دستی به میله چسبیده حرص میزنه: 
--متوجه نمیشه دیگه...متوجه نمیشه!هر چی هم بهش بگم میگه دختر ِ مردمه انتظار داری چی بهش بگم؟بزنمش؟نه من انتظار ندارم بزنیش...ولی انتظار دارم یه کم منطقی و جدی برخورد کنی تا سوارِت نشن! 
به ایستگاه مورد نظر که میرسم میون ِ غرغر هاش ازش خدافظی می کنم و پیاده میشم...قدم زنان از هوای ِ گرم شهریورماه لذت می برم و هیچی جز سر درد نصیبم نمیشه! 
وارد ِ فروشگاه سر ِ کوچه میشم. یکی از سبد های چرخدارو بر میدارم و با خِرت و پِرت های مورد نیاز پُرش می کنم.  

که هر چی می کشیم از دست ِ این شکمه! 

دو بسته پاستیل برای گندم و گیتی برمی دارم و وسوسه این که بشینم تو این سبد ِ چرخدار،مثل ِ خوره به جونم میوفته!چی میشد اگه می تونستم بشینم؟منم دل دارم خب! 
پلاستیک به دست و هِن‌هِن کنان مسیر ِ بین فروشگاه و خونه رو طی می کنم و به این فکر می کنم که گندم و گیتی الان از سرویس ِ مهد ِ کودکشون پیاده شدن و رفتن خونه...این روزا کِسلن و قطعا یه شام ِ خوشمزه سر ِ حالشون میاره! 
کلید میندازم در ورودی و باز می کنم و سوار ِ آسانسور میشم. شاسی ِ طبقه سه رو فشار میدم...آسانسور که به طبقه سوم میرسه؛با شوق و ذوق پیاده میشم و با در ِ باز ِ خونه رو به رو میشم و...ماتم میبره!