حکم شکار

صدای ِ  داد اکبر آقا بلاخره منو به خودم میاره...گرچه اون حرفشه که از عالم هپروت به بیرون پرتم میکنه: 
--اینجا رو با فاحشه خونه اشتباه گرفتی زنیکـه!نکنه صیغه این یارو[با دست به سرگرد اشاره میکنه] شدی که... 
فک ِ سرگرد جا به جا میشه و با جهشی بلند به عقب بر می گرده و مشتی نوش ِ جان ِ فک ِ لق ِ اکبر آقا میکنه!دهنم باز میمونه و ناخودآگاه چند قدم به جلو میرم...زدش؟با تمام ِ قدرت زدش انگار!طوری که اکبر آقا به داخل ِ کوچه پرت شد. 
تا میام جلو برم،در و میبنده و صدای حرص دار و لرزون ِ اکبر آقا از پشت ِ در بلند میشه: 
--آدم میاری برا من؟میدونم چیکارِت کنم! 
با چشم هایی وق زده به جناب ِ ناجی نگاه می کنم و دروغ چرا!دلم خنک شد... 
ولی با همه این دل خنک شدن،رسما بیچاره شدم!یه سقف داشتیم...که اونم ازمون گرفتن. 
اخم می کنم و چند قدم فاصله بینمونو ترجیحا طی نمی کنم...الان بزنه شَتکم کنه؛خوبه؟اعصاب،مَصاب نداره این! 
-معلوم هست داری چیکار می کنی؟ 
با اخمی به شدت قوی تر از جوجه اخمَم،اون فاصله کذایی رو طی می کنه: 
--چیکار می کنم؟ 
-چرا زدیش؟ 
دست به کمر میشه و نگاهی ریزبینانه به اطراف میندازه: 
--خوب کردم! 
با کف ِ دست،محکم تخت سینه اش می کوبم. چون انتظار نداره کمی میپره و یکه خورده نگام میکنه... 
-خوب کردی؟یه کاره پاشدی اومدی تو کار ِ من دخالت می کنی بعد میگی خوب کردی؟خر ِ کی ای اصلا تو؟هـان؟