حکم شکار

*
در و با کلید ِ تو دستش باز میکنه و کنار میکشه...با دست اشاره ای به در میکنه و ابرو های ِ من به کف ِ سرم میچسبن. اینجور رفتار های جنتلمن گونه هم بلدن جناب ِ عبوس؟عجــب! 
گندم و گیتی جلو تر میرن و من با یه "بسم الله" ِ زیر لبی داخل میشم...خونه جوریه که وارد شدنی،با حال و بعد،پذیرایی مواجه میشی. سمت ِ راست،آشپزخونه و سمت ِ چپ یه راه رو هست.  
مبل های ِ راحتی ِ فیلی رنگ با کوسن های ِ لیمویی تو حال چیده شده و مبل های ِ سلطنتی ای دقیقا همرنگ راحتی ها تو پذیرایی! پرده ِ سراسری ِ سفید رنگی همراه با والان های ِ طوسی و لیمویی تو پذیرایی آویزونه و قالیچه هایی با زمینه فیلی رنگ،سر تا سر ِ خونه وجود داره! 
لوستر های طلایی رنگ،روشنایی خونه رو تامین کردن و هالوژن ِ طوسی رنگی گوشه خونه به من چشمک میزنه! 
به سمتش بر می گردم وبا اون همه بهتی که نصیبمه،فقط میتونم بگم: 
-اجاره اینجا...زیاد نمیشه؟ 
جفت دست هاشو با فیگور ِ خاصی تو جیب ِ شلوارش فرو میکنه: 
--اگر کاری که میخوام و انجام بدی...نمیشه! 
-چیکار؟ 
اخم داره و سر بالا میگیره و از بالا نگاهم میکنه: 
--صبر داشته باش! 
می خندم: 
-ذاتا این صبر داشتن هم شغلی شده واسه ما!برای کار... 
وسط ِ حرفم میپره: 
--خبرت می کنم!خداحافظ!