حکم شکار

همانطور که به سمت ِ آسانسور می روند؛پیام می گوید: 
--طبقه ها یه واحده ست. طبقه اول یه پیرزن شصت ساله با پسر و نوه اش زندگی میکنه. طبقه دوم که ما هستیم...درخدمتِت! طبقه سوم یه نو عروس و داماد هستن...طبقه چهارم هم یه زن و شوهر که دو تا دختر ِ هفده ساله و دوازده ساله دارند. 
-خوبه! 
از آسانسور پیاده می شوند و مقابل در ِ نیمه باز و کرِم رنگی می ایستند...نیاوش خم می شود و زیپ ِ نیم بوت های ِ مشکی رنگش را می کشد. قبل از این که وارد شوند؛سهند در درگاه می ایستد و با صدای خفه ای می گوید: 
--به به...خوش اومدی! 
دست در دست ِ دراز شده سهند می گذارد و سر تکان می دهد. با شانه سهند را کنار زده و داخل می شود و می پرسد: 
-اوضاع چطوره؟ 
سهند نیم نگاهی به پیام می اندازد و جواب می‌دهد: 
--فعلا همه چیز نرماله! 
نگاه ِ ریزه شده‌اش را از سهند می‌گیرد و سر که بر‌می‌گردانَد حال و پذیرایی نقلی و کوچکی می بیند که با اندک وسیله ای پُر شده. پیام به سمت ِ آشپزخانه اُپن گوشه خانه می‌رود: 
--بشین برات قهوه بیارم سرگرد. 
سهند به جای ِ نیاوش جواب می‌دهد: 
--کِی دیدی سرگرد قهوه بخوره؟چای بیار! 
و بعد اشاره ای به در ِ قهوه ای رنگ ِ بغل آشپزخانه می‌کند: 
-سجاد و بهمن تو اتاقن...