رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


گوشه‌ی بازداشتگاه دست به سینه نشسته و با چشمانی به خون نشسته، به آرش نگاه می‌کند.

- بار اولت نیست نه؟

آرش بی خیال گردنش را می‌خاراند و شانه بالا می‌اندازد.

- اولین بارمه سوگی نمیاد درم بیاره! به لطف حضور جنابعالی...

سیاوش حرصی چرخی به چشمانش می‌دهد و کلافه از جا بلند می‌شود.
محکم به در فلزی می‌کوبد:

- سروان بیا این درو وا کن... 

- سوگند گوشیش خاموشه.

دندان قروچه‌ای می‌رود.

- کی خواست زنگ بزنه اون وکیل دوزاری حالا؟

سرباز وظیفه در رابرایش باز می‌کند.
با هزار زبان منطق، راضیشان می‌کند یکبار دیگر تماس بگیرد.
شماره‌ی جهانگیر را می‌گیرد. مضطرب با انگشتانش روی میز ضرب می‌گیرد.
خدا خدا می‌کند تا الان برگشته باشد. چون معمولا سفر های جهانگیر بیشتر از دو روز طول نمی‌کشد.
و دعایش مستجاب می‌شود.
صدای خسته‌ی جهانگیر در گوشی می‌پیچد:

- بفرمایید؟

- خان دایی؟ نوکرتم اوس کریم. 

جهانگیر متعجب می‌پرسد:

- چی شده؟ این خط کجاس؟

- کلانتری!