رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


از در کلانتری بیرون می‌آیند.
سوگند دست به سینه کنار جهانگیر می‌ایستد و همچنان یک کلمه حرف با سیاوش نمی‌زند.
آرش بیخیال می‌پرسد:

- ماشین کجاست؟ ماشینمو خوابوندن باید با شما بیایم. 

هیچکس اعتنایی به حرفش نمی‌کند.
در عوض جهانگیر طلبکار سمت سیاوش می‌چرخد:

- یه روز با این نخاله گشتی عرق خور شدی؟

سیاوش با چشم گرد شده نگاهش می‌کند.

- من به گور شما بخندم خان دایی بخوام نجسی بخورم... تو ماشین این الدنگ بود فکر کردم آبه جان جدم! گوه بخورم دیگه با این جایی برم. مرده و زنده‌مون رو آورد جلو چشممون.

سوگند نیشخند می‌زند و زیرلب می‌گوید:

- خود کرده را تدبیر نیست!

دیگر طاقت سیاوش طاق می‌شود.
از کنار جهانگیر گردن می‌کشد و کلافه به سوگند می‌گوید:

- من کاری کردم شما اینطوری از دستمون شکاری؟ از وقتی اومدی یه بند داری تیکه می‌ندازی!

سوگند جوابش را نمی‌دهد. در عوض صورت برمی‌گرداند و جهانگیر را خطاب قرار می‌دهد:

- من رفتم ماشین رو روشن کنم تا شما بیاید.

سیاوش با دهان باز به رفتنش نگاه می‌کند.
آرش هم بی خیال پشت سر سوگند راه می‌افتد.

حرص می‌خورد:

- الله الله... این وسط انگار ما یه چیزی هم بدهکار شدیم!