رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند عقب عقب می‌رود.

- ببخشید...

سیاوش از شوک زیاد دندان هایش بهم می‌خورد.
مات و مبهوت به سوگند چشم می‌دوزد.

- من... من کیم؟ تو کی هسی؟

سوگند لبش را مضطرب گاز می‌گیرد.
در دلش می‌گوید:

- حالا خوب شد دیگه... سیاوش نرمال چی بود، که خل و مشنگش چی باشه!

و بعد بلند سیاوش را خطاب قرار می‌دهد:

- تو سیاوش صرافیانی که تو عمارت صرافیان ها تو خواب ناز تشریف داشتی و امروز روز اول کاریت بود و چرا داری سرخ می‌شی؟ سیاوش؟ خوبی؟

هرلحظه بیشتر خواب از سر سیاوش می‌‌پرد و هرچه هشیار تر می‌شود؛ قیافه‌ش بیشتر به گاو خشمگین شبیه می‌شود...

 عربده‌اش چهارستون خانه را می‌لرزاند:

- سگ تو گور پدر پدر مرده‌ی صرافیان های شخمی! روانپریشم کردین بابا. من ریدم تو این زندگی. زنیکه زنجیری کدوم عقل سلیمی روی آدم خواب آب می‌ریزه؟

سوگند پشیمان سرش را پایین می‌اندازد که چشمش به بدن هشت تکه‌ی سیاوش می‌خورد که حالا آب به طرز جذابی رو تنش راه گرفته...