مربــــای پـــرتقال سیاوش سرش را خسته به شیشه‌ی ماشین تکیه می‌دهد. - چقدر دیگه می‌رسیم؟ سوگند کلافه نگاهش می‌کند. - شوفر شخصی که نگرفتی نشستی اونجا هی اُرد ناشتا می‌دی. پاشو بیا خودت برون ببین کی می‌رسیم! سیاوش یک ضرب سمتش می‌چرخد. - د نشد که خانوم وکیله! یادت نره اینا همه‌ش دستپخت کیه! این نونیه که شما گذاشتی تو دامن ما... وگرنه که ما یه گوشه نشسته بودیم نون و ماستمونو می‌خوردیم. قبل از اینکه سوگند جوابش را بدهد، ماشین چند ریپ پشت سر هم می‌زند و یکدفعه خاموش می‌شود. سر جفتشان سمت چراغ بنزین می‌چرخد. سیاوش دندان هایش را حرصی روی هم فشار می‌دهد. - پروفسور؟ سوگند با لبخند لطیفی نگاهش می‌کند. - خودم هستم بفرمایید. - بدون بنزین افتادی تو جاده؟ سوگند بشکنی در هوا می‌زند. - درسته! بدون بنزین... سیاوش دستش را مشت می‌کند و هیستریک می‌خندد. به دور و برشان اشاره می‌زند و بلند داد می‌کشد: - نصف شبه! تو این خراب شده چشم چشم رو نمی‌بینه... هوا انقدر مه داره حتی نور ماه هم پیدا نیس... سگ رد می‌شه الان از اینجا که ما بنزین بگیریم ازش؟ و به محض تمام شدن حرفش، باران شروع به باریدن می‌کند...
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 71 از 141
(از کل 1,406)