رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش سر میز داشت صبحانه می‌خورد که جهانگیر کنارش می‌نشیند.
متعجب نگاهی به جهانگیر می‌اندازد و زیر لب می‌گوید:

- به حق کارای هرگز نکرده! 

و بعد بلند، می‌پرسد:

- خیر باشه خان دایی... از اینورا؟ اونم شیش صبح! مگه نباید شما الان خواب پادشاه هفتمی رو ببینی؟

جهانگیر مهربان می‌خندد و روی شانه‌ی سیاوش می‌کوبد.

- از ماشینت راضی هستی؟

سیاوش دوباره یاد ماشین چند میلیاردی‌ای که جهانگیر برایش خریده می‌افتد و فشارش بالا و پایین می‌شود.

- قربون شما...

- بعد اگه خواستی با آرش برو دور دور. 

و سپس‌ به غذاهای روی میز اشاره می‌زند:

- بخور بابا...

سیاوش لقمه‌ای که درون دستش بود را با " نچ " کلافه‌ای، درون بشقاب انداخت.

- ارواح مادرم تن و بدنم می‌لرزه وقتی اینطوری مهربون می‌شی. بگو چی می‌خوای؟

جهانگیر لبش را درون دهانش می‌کشد و با مکث کوتاهی، یک ضرب می‌گوید:

- یه زمینی تو ساری هست. می‌خوام بخرمش اما برای یه سری‌کارهای شرکت فردا باید برم قطر. می‌ترسم زمینه فروش بره. تو و سوگند باید امشب راه بیفتید برید شمال تا از دستمون نره...