مربــــای پـــرتقال - سلام. کنسرو داریم؟ تلفن همراه را جلوی لبش می‌گیرد و خفه لب می‌زند: - من شبیه دایه‌م؟ از دایه بپرس! سیاوش مسخره می‌گوید: - پروفسور به نظرت اگه دایه اینجا بود من به تو زنگ می‌زدم؟ رفته خونه دخترش. - تو کابینت ها بگرد. خداحافظ. بلافاصله بعد از قطع کردن تماس، مصنوعی می‌خندد. - خب کجا بودیم فرانک جون؟ فرانک گلویش را با تک سرفه‌ای صاف می‌کند: - داشتی از سیاوش می‌گفتی... با استرس دستی به روسری‌اش می‌کشد. تمام زورش را می‌زند تا حداقل جلوی جهانگیر، صداقت کامل را در توصیف سیاوش به کار نبرد. - والا اولین بار که دیدمشون خیلی به نظرم شخصیت خاکی و خونگرم و از این چیزا بودن... جفت ابروی فرانک بالا می‌پرد: - این پسره؟ این خونگرم و خاکیه؟ - بود! تا وقتی که اومد توی عمارت... انگار به همخون هاش رسید، ذات واقعیش رو شد و هیولای درونش نمایان شد. الان یه چیز خونخواری شده نه بدتر از آرش!
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 60 از 141
(از کل 1,406)