رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند پشت در اتاق سیاوش می‌ایستد.
ضربه‌ای به در می‌زند.

- سیاوش؟

سیاوش در سکوت به در بسته نگاه می‌کند.
همیشه دوست دارد با حرف زدن مشکلاتش را حل کند.
اما نمی‌داند چرا اینبار انقدر بچگانه رفتار می‌کند.

ضربه‌ای دیگر به در می‌زند.

- می‌شه حرف بزنیم؟

سیاوش زیرلب باخودش می‌گوید:

- نه به صبحی که داشت با تمام قوا ما رو به چپ و راستش می‌گرفت و خودش و می‌زد اون راه. نه به حالا که...

سیاوش کلافه موهایش را چنگ می‌زند.
این کارهای جدیدش، هیچ شباهتی به او ندارد!
سعی می‌کند به خود سابقش برگردد.
به سختی از جایش بلند می‌شود و در را باز می‌کند.

دوباره در قالب خونسردش فرو می‌رود.
به خود سابقش برمی‌گردد!

شانه‌اش را به چهارچوب در تکیه می‌دهد و بی حوصله می‌گوید:

- فرمایش؟

سوگند مضطرب دستانش را در هم تاب می‌دهد.
معصومانه می پرسد:

- قهری؟