رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


لقمه‌ی غذا در گلوی سیاوش می‌پرد و پشت سر هم سرفه می‌کند.
جهانگیر مات و مبهوت به سینمای مقابلش نگاه می‌کند.

- کاش وسعم برسه یه جنگل اختصاصی بزنم شما سه تا رو بندازم داخلش.

سرفه‌ی سیاوش هنوز بند نیامده که جهانگیر با اشاره به صورت کبودش، خطاب به آرش می‌گوید:

- جا چرت و پرت یه لیوان آب بده دست بچه تلف شد.

آرش همانطور که لیوان آب را برای سیاوش پر می‌کند مشکوک به سوگند نگاه می‌کند و می‌گوید:

- نگفتی کی خورده؟

سوگند احمقانه جبهه می گیرد:

- خورده به کابینت. درست صحبت کن‌.

آرش با تمسخر حرفش را تایید می‌کند:

- آره... دقیقا دوست دخترای منم صبحای شنبه به ننه باباشون می گن از گردن تا زیر سینه شون با در و دیوار و میز و کابینت برخورد های سختی داشته!

جهانگیر مشتش را جلوی دهانش می گیرد و حیرت زده می‌گوید:

- عه عه عه... پدرسگ از ما شرم کن حداقل!

آرش طلبکار جواب می‌دهد:

- یکی دیگه داده، شرمشو ما باید بکنیم؟