رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


جهانگیر با دهان باز به این احساسات لحظه‌ای سوگند نگاه می‌کند.

- حالا یه کاریش می‌کنیم... نمی‌خواد گریه کنی واسه همچین چیزی.

و سوگند اصلا نمی‌داند از چه چیزی صحبت می‌کند.
اصلاً متوجه نیست اطرافش چه اتفاقاتی می‌گذرد...

دو دستش را روی صورتش می‌گذارد و با صدای بلند گریه می‌کند.
جهانگیر فقط شوکه نگاهش می‌کند.

همان لحظه در دفتر باز می‌شود و سیاوش وارد میشود.
سوگند سریع سرش را بلند می‌کند و با گریه‌ای که در صدم ثانیه بند آمده به سیاوش زل می‌زند.
اما سیاوش حتی نیم نگاهی هم سمتش نمی‌اندازد.

خسته پرونده های درون دستش را روی میز جهانگیر می‌گذارد و درحالی که مخاطب صد درصدش جهانگیر است؛ از اوضاع کارخانه اطلاع می‌دهد:

- من به اینجاها سرکشی کردم. همه دستگاه ها و کارگرها اوکی بودن اما بعضی از بخش ها یه سری ایرادات حقوقی داره که دست خودتو می‌بوسه.

جهانگیر چندبار پلک می‌زند تا تمرکزش را به دست بیاورد.
به سوگند نگاه می‌کند.
بدون پلک زدن به سیاوش خیره مانده است.
حتی خبری از گریه‌ی چندی پیشش هم نبود...

درحالی که عمیقا دلش می‌خواد از کارش دربیاورد، به سیاوش می‌گوید:

- با سوگند حرف بزن در این مورد.