گلامور

منظور حاج همایون را از رفتن نمیدانم و نه میخواهم که بدانم .

حال بدم را بهانه میکنم و زیر نگاه سنگین شوهرم و دخترعمو پسرعموهای کنار دستش سر پایین می اندازم.

دیگر حتی دلم نمیخواهد که ببینمش .

 حاج همایون اما بیخیال نمیشود صدایش میزند و چیزی کنار گوشش می گوید

- کمند ..

از لحن صدایش بی اختیار نگاهم بالا کشیده میشود
چشمانم را که روی خودش می بینید از پدرش فاصله میگیرد و به سمتم می آید

مقابلم می ایستد و زیر لب زمزمه میکند

-پاشو بیا کارت دارم ..

سر برمیگرداند و رو به جمعیتی که منتظرش ایستاده بودند می گوید

- شما برین...

حرفی که میزند چندان به مذاق مروارید خوش نمی آید ، نگاه خیره ای حواله ام میکند و بعد می گوید

- منتظرت بمونم هامون؟

با لحنی خشک و جدی جواب میدهد

-نه با بقیه برو..

مچ دستم را میگیرد و بی توجه به چهره هاج و واج مانده مروارید مجبورم میکند تا بلند شوم.

به اجبار از جا برمی‌خیزم و به دنبالش راه می افتم.

در اتاق را باز میکند به آرامی به داخل هلم میدهد و پشت سرم وارد اتاق میشود.