گلامور

همانند یک ربات طبق خواسته او عمل میکنم .
نه میخندم .
نه حرف میزنم
و نه شاید نفس میکشم .

احوال پرسی مختصری با خانواده اش میکنم ، در جواب خوشحالی عزیز میگویم عادت ماهانه شده‌ام و ذوق و شوق پیرزن بیچاره را کور میکنم .

بدون اهمیت به چهره درهم شده و ناراحت عزیز روی یک مبل دو نفره‌ با فاصله از شوهرم و مرواریدی که کنارش نشسته بود می‌نشینم .

سر پایین می‌اندازم ، در برابر عشوه‌ها و خنده‌های پیچیده شده زیر گوشم سکوت میکنم و دم نمیزنم.

هدیه خانم چشم غره می رود توجه نمیکنم و خودم را با ایلیای شش ماههِ کیمیا ، دختر عموی هامون سرگرم میکنم .

انگشت اشاره‌ام را که میان دستان کوچکش میگیرد لبهای لرز گرفته ام به دو طرف کش می آید .

لبخند شکل گرفته روی لبهایم در برابر اشک حلقه زده در چشمانم زیادی مضحک به نظر میرسد .

- عروس..

با شنیدن صدای همایون خان سرم را بالا میگیرم .

نگاه‌های خیره روی خودم را نادیده میگیره و خیره در چشمان مردی که صدایم زده بود لب میزنم

- جانم .

لبخندی میزند و به هامون اشاره میکند

- تو نمیخوای با شوهرت و بقیه بری؟