رمان دلارا کنیزک ارباب

راه افتادم به طرف انباری و امیدوار بودم دنبالم نیاد.
در رو بستم و همونجا روی زمین سر خوردم و نشستم.
تنم درد میکرد.
دلم برای بابا و فرزاد تنگ شده بود.
از همه بیشتر برای بچه ها و مدرسه دلتنگ بود.

تخته سیاه و گچ و پچ پچ دانش آموزا رو که نمیتونستم فراموش کنم.
چقدر دلتنگی حس مزخرفی داشت.
حتی از کتک خوردن هم بدتر بود.
می‌پیچید توی گلوت و تا پشت پلکات بالا میومد.

صدای در که بلند شد اشکام و سریع پاک کردم و گفتم:
-بله؟
-بیا این پماد و بگیر بمال به زخمات
-میشه بذاری جلوی در ؟
بعدا خودم برمیدارم
وقتی صدای پاهاش رو شنیدم که از در دور میشد پیشونیم رو به در چوبی چسبوندم و اشکام دوباره راه خودشون و پیدا کردن.

بهمن مرد خوبی بود،جوری همدردی میکرد که انگار بلایی بدتر سرش اومده.
دلم برای خودمون می‌سوخت. ‌
چقدر تنها و بی کس بودیم.

حالم که یکم بهتر شد در رو باز کردم و پماد و برداشتم.
از توی وسایل کهنه و قدیمی یه لگن مسی پیدا کردم و توی حیاط پر از آبش کردم.
دوباره برگشتم توی انباری.
هوا سرد بود اما اگه به زخمام رسیدگی نمیکردم ممکن بود عفونت کنه .