رمان دلارا کنیزک ارباب

دیگه نمیتونستم دردش رو تحمل کنم.
داشتم  میمردم.
حاضر بودم منو زیر مشت و لگد له کنه ولی با سگک کمربند به جونم نیفته.
در حالی که گلوله گلوله اشک  از چشمام می چکید با درد هق زدم :
-نزن...نزن نامرد
بخدا دارم میمیرم

بالاخره دست از زدن برداشت و کنار تنم که گوشه دیوار توی خودم جمع شده بودم چمباتمه زد.
بی تفاوت خونی که از گوشه ابروم به پایین شره میکرد و با انگشت پاک کرد و گفت:
-درس امروزت و فهمیدی؟

درمونده و پر بغض سرم رو به علامت آره تکون دادم،نیشخندی زد و گفت:
-افرین دختر خوب 
دیگه زبون درازی نمیکنی
والا با این کمربند طرفی 

رد نگاهش و دنبال کردم و وقتی به سگک رسیدم پشتم لرزید.
برای چند لحظه توی چشمام خیره شد و بعد مثل طوفان از اتاق بیرون زد.

مثل معتادی که بهش مواد نرسیده تنم درد میکرد.
به سختی از پله ها پایین رفتم و از در پشتی به طرف انبار راه افتادم.
بهمن و هرمز خان ته باغ مشغول حرف زدن بودن.
نگاهش که بهم افتاد نفسم رفت.
حتی از نگاهش هم میترسیدم.
به سیگارش پوک عمیقی زد و به طرف عمارت راه افتاد. 
وارد خونه که شد بهمن به سمتم اومد و با دیدن دستم اخمی کرد و گفت:
‌-رد چیه؟
دستم و زیر چادر پنهون کردم و با خجالت لب زدم:
- کمربند 
مشکوک بهم نگاهی انداخت و مچ گیرانه گفت:
- رد کمربند اینطوری داغون نمیکنه!
لب زدم:
-سگک کمربند