رمان دلارا کنیزک ارباب

صدای زن منو از عالمی که توش فقط من بودم و هرمز خان بیرون کشید و پرت کرد به واقعیت.
ادب به خرج دادم که چیزی نگفتم ،البته که از مرد روبروم هم میترسیدم.

مردی که برای چند ثانیه چشماش رو روی هم فشار داد و گفت:
-برو...سریع
نمیدونم چی تو همین دو تا کلمه بود که وادارم کرد به سرعت از اتاق بیرون برم. 
تا ته راهرو دوییدم و بالای پله ها وایسادم.
نفس نفس میزدم و دستم رو بالا آوردم.
رد انگشت هاش رو نوازش کردم،هنوز گز گز میکرد.

مگه میشد یکی تا اون حد نرم نوازشت کنه و پوستت شیون بکشه؟
قلبت یاغی بشه و اونجوری به تقلا بیفته؟
اون چند ثانیه برام قد چند روز گذشته بود و اگه اون زن نبود حتما یه عمر طول می‌کشید.

توی حال خودم بودم که صدای جیغ و گریه ماهو منو به خودم آورد.
انگار لج کرده بود.
با عجله به طرف پله ها رفتم و خودم و به طبقه بالا رسوندم.
میخواستم وارد راهرو بشم که مینا و هما از اتاق بیرون اومدن و مینا با حرص گفت:
-اینقدر گریه کن تا خسته شی
پسره لوس بی ادب 

و بعد رو به هما گفت:
-شب برگرد ببین اگه غذاش و نخورده ببر بریز جلوی سگا 
تا خود هرمز یه فکری براش کنه
فعلا بیا بریم باید به طلا سر بزنم 

همونجا پشت دیوار پنهون شدم تا وقتی اون دو نفر دور شدن و بعد به طرف اتاق ماهو رفتم و آروم وارد شدم.
پسرک خودش و روی زمین میکوبید و جیغ می‌کشید.
عینکش هم روی تخت بود.
کنارش نشستم و منم الکی شروع کردم به گریه ،حتی پاهامم میکوبیدم روی زمین تا بالاخره توجهش بهم جلب شد.