دیاستومی

کیفم را به زور از روی میز برمی‌دارم و از کنار ِ هیکل ورزشکاری‌اش رد می‌شوم و می‌خواهم هرچه سریع تر این مهمانی را ترک کنم؛ اما بعد از چند قدم کوتاه، حوریا مقابلم می‌ایستد و مانعم می‌شود.
--چه شد؟
سر به چپ و راست تکان می‌دهم و چطور عامل بدبختی‌هایم را در بهترین حال ببینم و تحمل کنم؟

-نمی‌تونم...من نمی‌تونم!
سرش را نزدیک تر می‌آورد و صدای ِ پچ پچ مانندش از میان صدای بلند موزیک، به زور به گوشم می‌رسد.
--چی چی و نمیتونم؟ اول ِ کاری وا دادی؟ اصلا مشکل چیه؟
بگویم آنقدر حسودم که نمی‌خواهم دشمنم بی‌خبر از من، این طور در عشق و حال باشد؟ بگویم آنقدر ضغیفم که نمی‌توانم بایستم و با نفرت در چشمانش نگاه کنم و انتقام تمام ِ لحظه‌های تباه شده‌ام را بگیرم؟ نه...به زبان آوردن این جملات غرورم را زخمی می‌کند.

-از آدمایی که ریش و پشم دارن خوشم نمیاد...تا نافِش ریش داره چندشم میشه!
مضحک‌ترین بهانه را می‌آورم و او عاقل‌اندر سفیه نگاهم می‌کند:
--مُخوای رنگم کنی ولی من باهات بزرگ شدم جانا! تو هیچ وقت به ظاهر هیچ کس اهمیت نمیدی و قضاوت نمُکُنی...من حتی یه بار هم ندیدم به کسی بگی زشت و بدهیکل و بدقیافه؛ پس منو رنگ نکن.

تیرم به سنگ می‌خورد و حوریا هم نامردی نمی‌کند و من را کشان کشان به سمت میز برمی‌گرداند.
--نیومده، می‌خواستی بری؟
به جمعیت ِ رقصنده زل زده و مطمئنا نخ دوم را می‌کشد و این بار در دست دیگرش لیوان پا کوتاهی قرار دارد.
کنارش می‌ایستم و نگاهم را روی استایل ِ عجیبش می‌چرخانم. تیشرت مشکی و گشادی همراه با شلوار جین آزاد یخی‌ای پوشیده و نیم بوت‌های یوقوری که به پا دارد، هم رنگ تیشرتش است.

ناگهان سر می‌چرخاند و نگاه ِ آنالیزگرم را غافلگیر می‌کند و من اما از رو نمی‌روم.
--انقد جذابم که نمی‌تونی از زبونت کار بکشی؟
جذاب؟ منکر جذابیتش نمی‌شوم اما آنقدر برایم منفور است که چشم روی این حجم از گیرایی می‌بندم و بلاخره دهان باز می‌کنم:
-شاید انقدر مزاحمی که می‌خوام با نگاه از رو بری.
یک تای ابرویش بالا می پرد و صدای قهقهه‌ی یوسف را از آن سر میز می‌شنوم.

--داداش تو هم زخمی شدی که!
نیم نگاهی به یوسف می‌اندازد و لبخندی از خنده‌ی مسخرۀ رفیقش روی لبش می‌نشیند و زیرلبی غر می‌زند:
--ببند گاله رو.
صدای خنده‌ی حوریا را هم می‌شنوم و آرام مانتو و شالم را درآورده و به دست خدمه‌ای که درحال رد شدن است، می‌سپارم.