ودوم هدیـــــه به نرده ها می‌کوباندش و خود را به او نزدیک می‌کند -ولی میدونی؟مجبورم تا اخر این بازی کوفتی تحملت کنم...اما سرش را دم گوشش می‌برد. آرام و خونسرد، صدای سردش را دروش او جا میگذارد -اما اگ یکبار دیگه بخواد اتفاقای امروز تکرار شه... بد میبینی نسیم جاهدی... بَد... ** در تخت چمباته زده‌ام و به آینده نچندان دورم فکر می‌کنم. سرم را روی زانوانم قرار داده و اشکهایم را خوب پنهان می‌کنم. وقت گریه کردن نبود... وقت غمباد گرفتن و افسردگی نبود. من نسیم جاهدی‌ام... من هزاران بیمار مانند خود را درمان کرده‌ام... خود که چیزی نبود... من سخت تر از اینها هم گذرانده بودم. تقه ای به در می‌خورد پس از اجازه ورود من، دخترک بوری داخل میشود -خانومم... شما ناهار خوردی؟ چهره اش زیبا و دوست داشتنی است. جوابش را با خستگی می‌دهم -میل ندارم... جلو می‌آید... لپ های سرخش او را مانند فرشته ها کرده بود -خانومم... دردت به سرم بیا و لجبازی نکن، اقام خدا خیرش بده گفتن ببام دنبالتون... وسط حرفش میپرم -گفتم عزیزم...نمیام
رمان زفیر
نسخه نمونه
پارت 42 از 46
(از کل 452)