رمان پاییز ولگرد

سکوتی که جمع را به اضطراب انداخته بود، توسط اتابک :شکسته شد !راضی به این وصلت نیستم، ختم کلام_ کار از هین کشیدن و سیلی کوبیدن به گونه و شرمندگیِ چشم .مقابل چشم گذشت .شمسیه لب گزید .مهرآفاق سرخ شد از عناد و دشمنی این مرد .عاشور نفسی سنگین گرفت و لب روی هم فشرد همه زل زده بودند به دهان مردی که از همان ابتدا، بد اخم و عنق، صدر مجلس نشسته بود و کلامی حرف نمیزد مگر به !اجبار و قلبی ناراضی .این روی اتابک برای همهشان شناس بود حاج ابراهیم دانههای درشت تسبیح عقیقاش را همچنان با