حکم شکار

باز سر بالا میندازم و دلجویانه با اخم هایی که شدتش کم تر شده،میگه: 
--دنبال ِ کار ِ کی بودم شام نخوردم؟ 
با اخم و حرص بهش میتوپم: 
-منت نذار آ... 
و بلند میشم و همونطور که به سمت ِ آشپزخونه میرم،ادامه میدم: 
-وقتی گشنته چرا ناز میکنی؟زورِش میاد معذرت خواهی کنه... 
چیزی نمیگه و ذاتا نمیخوام هم که چیزی بگه!به خاطر ِ فکرهایی که تو سرم جولون میدن،سکوت میخوام. 

زیر ِ باقالی پلویی که برای ناهار گذاشته بودم رو روشن می کنم و میز رو می چینم...باقالی پلو رو که می کشم؛صداش می کنم و سر و کله اش پیدا میشه.  
شروع به خوردن میکنه و نمی پرسه من شام خوردم یا نه...چون فکرش رو هم نمیکنه با وجود ِ خونه بودن و غذا درست کردنم؛هیچی نخورم! 
مقابلش،پشت ِ میز میشینم و به با طمانینه غذا خوردنش چشم می دوزم...نیم نگاهی بهم میندازه و سر به معنای ِ "چیه" تکون میده. منم که منتظر یه اشاره اش بودم تا چیزی بگم؛سریع میگم: 
-منم میام! 
دستش که قاشق رو به سمت ِ دهنش می برد...رو هوا خشک میشه!قاشق رو تو بشقابش میذاره...بی حرف و بی حرکت به بشقابش زل میزنه و من میگم: 
-سرگرد....شنیدی چی گفتم؟