حکم شکار

ناگفته نمونه که بعد از کلی کلنجار رفتن با سرگرد،بلاخره تونستم این فلش و بگیرم ازش!گرچه...بعد از اون خرید ِ مملو از حرص برای ِ اون و کلنجار ِ تهِش برای حساب کردن و پیروز شدنش،اعصاب ِ درستی نداشت انگار!اما گرفتم این فلشو بلاخره. 
و تقریبا این سومین باره که دارم از اول گوشِش میدم! 

با زنگ خوردن ِ گوشی ِ جدید و خوشگلم،دکلمه رو Pause میزنم و متعجب شماره ناشناس و زیر ِ لب می خونم. انگشت ِ شصتم و روی آیکون سبز رنگ می کشم و گوشی و کنار گوشم نگه میدارم: 
-الو؟ 
--تا یک ساعت دیگه میام دنبالت بریم شرکت برای ِ استخدام نانسی درو!آماده باش! 
و مکالمه به ده ثانیه نرسیده امون قطع میشه و من گیج،نگاه به صفحه گوشیم می دوزم. نانسی درو؟فحش داد؟اگه که فحش داد زنگ بزنم جد و آبادشو صفا بدم!لاکردار نذاشت سلام کنم حداقل. 
خوبه دست کم خبر داد...نگاهی به ساعت که نُه صبح رو نشون میده،میندازم و دکلمه رو دوباره پخش می کنم. 
با صبر و آرامش لباس هایی که به زور برام خریده رو می پوشم و مقنعه مشکی رنگ رو روی ِ سرم مرتب می کنم...موهام و فرق ِ وسط باز کردم و این فرفری بودن و هی تو صورتم اومدنش،قطعا امروز عاصیم می کنه! 
کفش های ِ مشکی رنگی که پاشنه سه سانتی دارنو ساده اند رو به خاطر نو بودنش،تو خونه پا میزنم!حتی راه رفتن با این یه ذره پاشنه هم کار ِ حضرت فیله چه برسه به پنج سانتی ای که سرگرد انتخاب کرده بود! 
تنها آرایشم،رژ لب ِ صورتی ِ ملایم و کرم مرطوب کننده ست...چشم های ِ سبزم امروز برق ِ دیگه ای دارن و این برق رو میتونم مدیون ِ سرگرد باشم دیگه...نه؟!