حکم شکار

اخم و جدیتی که داره نمیذاره فکر های بد و منحرف،اسیرم کنند...بلکه بیشتر کنجکاو و شوکه میشم هر لحظه. سر نزدیک میکنه: 
--میری لباساتو میپوشی...باید بریم جایی!باااااید!!آقا پلیسا دخترایی که حرف گوش کنن و بیشتر دوست دارن! 
انگار که تو حلقم دو قاشق فلفل خالی کرده باشن...دقیقا به همون اندازه جلز و ولز می کنم و گونه هام به خاطر ِ هجوم ِ زیاد ِ خون از شدت ِ عصبانیت،داغ میشن!زورگو ِ...عبوس ِ...جلبک! 
لبخند ِ کجی میزنه و از بالای ِ سرم لیوانی بر میداره...شیر ِ آب ِ پشت ِ سرمو باز میکنه و لیوان ِ آبی جلوم میگیره: 
--آب بخور یه کم! 
لیوان ِ آب و از دستش میگیرم و محکم روی ِ میز می کوبم و خیره به چشم هاش حرص میزنم: 
-پُفیوز! 
جفت ابرو هاش بالا میپره و به سرعت آشپزخونه رو به مقصد ِ اتاقم ترک می کنم...در و که پشت ِ سرم می بندم،دست راستم و روی گونه هام می کوبم و چند نفس ِ عمیق می کشم برای  ِآروم شدن! 
بعد از مسلط شدن به اعصابم،لباس هام و عوض می کنم و به غیر از کرم ضدآفتاب،آرایش دیگه ای ندارم! بیرون که میرم گندم و گیتی رو  حاضر و آماده نشسته روی ِ مبل،کنار ِ سرگرد می بینم...و سوال های گندم که تمومی نداره: 
گندم-شما از اول انقد خوگشِل بودی؟ 
قبل از این که سرگرد جواب بده میگم: 
-ایشون بله...ولی شما از اول انقد فضول نبودی...بودی؟ 
وا رفته نگاهم میکنه و دست به سینه رو به سرگرد ادامه میدم: 
-این حرفتم گوش کردم رو حساب ِ این که هر چه زودتر بفهمم چی میخوای! 
--آفرین...دختر ِ خوب! 
چشم غره ای نثار ِ چهره اخم آلود و پیروزِش می کنم و جدا داره تحمل ِ این زورگویی ها برام سخت میشه.