حکم شکار

*
همه ما،گاهی تو موقعیت هایی قرار می گیریم که شاید خوشایند و شاید هم باب ِ میلمون نیست!اولش کلی دست و پا می زنیم...ذهنمون خودشو قیمه قیمه می کنه...قلبمون بیشتر!ولی نه می تونیم از اون موقعیت خلاص شیم و نه می تونیم خودمونو قانع کنیم برای ِ کنار اومدن. 
بعد از یه مدتی...شاید کوتاه،شاید بلند...کنار نمیایم!عادی میشه همه چیز برامون. دیگه حوصله تقلا کردن و جنگیدن با منطق و احساس رو نداریمو بی تفاوت میشیم! 
حسی که الان می تونم داشته باشم همینه...بعد از گذشت سه-چهار روز،زندگی تو این خونه عادی شده. نه سخته نه آسون!خدا رو شکر که تو این چند روز سرگرد و ندیدم و راحت تونستم خودمو،موقعیتمو و مجهولاتمو درک کنم. 
همه چیز عادی شده...اِلا اون گوشی و این بشری که مقابلم روی مبل نشسته و آرنج هاش و روی ِ زانو هاش گذاشته و در سکوت،و در کمال ِ خونسردی سیب پوست میکنه!خب اون سیب با پوست و بی پوست بخوره فرق ِ سرت! 

نفسم و "پوف" مانند خارج می کنم و از خیره نگاهش کردن دست نمی کشم؛بلکه دهن ِ مبارکو باز کنه و از این حالت ِ سممبکم خارج شه.  
سیب رو قاچ میکنه و تکه ِ نسبتا بزرگی رو با چاقو بر میداره و به سمت ِ من میگیره...مستقیم به چشم های ِ وحشی و تیره اش زل میزنم و بی این که سیب و بگیرم میگم: 
-دیر اومدی برای گرفتن گوشی...منم نابودش کردم رفت! 
چشم ریز می کنه و چاقو رو تکون میده که یعنی بگیر...دست جلو می برم و با حرص سیب رو از نوک ِ چاقو جدا و درسته تو دهنم فرو می کنم. لپ ِ سمت ِ راستم باد میکنه و نگاهش می خنده ولی ابرو هاش اخم داره! 
چشم غره ای بهش میرم و با  دهن ِ پر صحبت کردن یکم کلماتم و نامفهموم میکنه: 
-اینم خوردم...دیگه حرفت چیه؟دستور دیگه ای ندارین قربان؟