حکم شکار

* 
بعد از دیدن ِ یخچال ِ پر ِ خونه،تقریبا میشد گفت دچار اِرور مغزی شدم!و برای خلاصی از "گشنمه" گفتن های ِ یه بند ِ گندم و گیتی،الان مشغول ِ آشپزی هستم! 
اولش تردید داشتم که از وسیله ها و مواد غذایی استفاده کنم یا نه...ولی بعدش که یه کم فکر کردم به این نتیجه رسیدم که،استفاده نکنم هم چیزی عوض نمیشه!پس بهتره راحت باشم...طبق گفته های ِ خودش ازم جبران میخواد. 
تیکه های ِ مرغ و با صبر و حوصله سرخ می کنم و ناگفته نمونه که یکسره هم در حال ِ ناخونک زدن به سیب زمینی های ِ سرخ شده ام!  
درگیر ِ ریختن ِ ترشی لیته ای که خودم بار گذاشتم،تو کاسه هستم که صدای ِ زنگی تو خونه می پیچه و گندم همین که خیز می گیره تشر می زنم: 
-بشین! 
تصویر ِ آیفون،مردی با لباس ِ فرم رو نشون میده...گوشی ِ آیفونو بر میدارم: 
-بله؟ 
--سلام عصر بخیر...یه بسته دارین!لطفا تشریف بیارین پایین! 
-بسته؟اومدم! 
چادری سر می کنم و همین که در ِ ورودی ِ ساختمون و باز می کنم،دفترچه ای مقابلم قرار میگیره: 
--لطفا اینجا رو امضا کنید. 
خودکار و از دستش میگیرم و امضا میزنم و قبل از گرفتن ِ بسته مستطیلی شکل ِ جمع و جور میگم: 
-از طرف ِ کیه؟