رمان زندان بان مجهول بخش دوم

قدمی فاصله گرفت ‌ازم حتی تو جمله آخرم منو تحقیر کرده بود لعنت به این آدم عوضی.

چند قدمی دور تر شد و بدون اینکه برگرده گفت:
_ راستی من غذا رو حساب کردم موفق باشی خانوم کوچولو.

از نگاهم که دور شد بغضم به قطرات درشت اشک تبدیل شد. 
با رفتنش یه چیزی رو توی من فرو ریخته بود و مطمئن بودم حتی خودشم نمیدونه چه ضربه ای با این کارش به من زده.

نگاهی به اطرافم کردم در حدی شلوغ نبود که کسی شاهد له شدن غرورم باشه.

هنوز نتونسته بودم کلمه ای برای بیان کردن پیدا کنم. 
امیر علی اومد منو خرد کرد و رفت.

فکر میکردم ازم میخواد برگردم فکر میکردم عذر خواهی میکنه اما فقط تحقیرم کرده بود.

اون میدونه من جایی و ندارم بعد آدرسشو میده دستم و میره که برای برگشتن به خونش مجبور باشم غرورمو بشکنم و من پا پیش بذارم.

مگه من چقدر تو فکر بودم که نفهمیدم از کدوم خیابونا اومدم؟

کامران هنوز پشت سرم بود و حس میکردم داره هر لحظه بهم نزدیک تر میشه.