رمان زندان بان مجهول بخش دوم

میدونم که صدام رو شنید چون چندلحظه بد نگاهم کرد و بعد بدون اینکه چیزی بگه جلوتر از هممون از خونه بیرون رفت...

کامران با خنده نگاهم کرد و گفت:
_ با منیژه در نیوفت، اعصاب مصاب نداره
_ مشخصه!

کامران و اون دوتا پسر رفتن بیرون و منم پشت سرشون رفتم؛ یه سمند خیلی قدیمی دم در بود که هممون سوار اون شدیم

اون دوتا پسر جلو نشستن و من و کامران و منیژه هم عقب؛ از شانس گند منو انداختن وسط که مثلا نتونم فرار کنم!
خبر نداشتن که من جایی برای فرار کردن ندارم...

_ سیندرلا الان برات توضیح میدم که کجا میریم، خوب با دقت گوش کن و حواست رو درست جمع کن

سرم رو تکون دادم و منتظر بهش گوش دادم...
_ ما الان میریم داخل همون پارکی که اونروز تو رو پیدا کردم، 

تو و منیژه میری روی یه نیمکت میشینید و بعد یکی میاد پیشتون یه چیزی به منیژه میده و میره، تو هم لام تا کام حرف نمیزنی، حله؟

متعجب نگاهش کردم و گفتم:
_ چرا؟
_ نگفتم سوال بپرسیا!
_ نگفتی ولی برای من سوال پیش اومد

_ تا زمانی که من اجازه ندادم نمیتونی سوال کنی
با حرص نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
_ خب پس منم نمیام