رمان زندان بان مجهول بخش دوم

دستام روی میز مشت شد و خواستم جوابی بهش بدم که صدایی از حنجرم بیرون نیومد.

نمیدونستم چه سپری از کلمات میتونه جلوی جملات گلوله وار اونو بگیره یا تسکینی برای قلب شکستم باشه‌.

پوزخند امیر علی با دیدن ناتوانیم پر رنگ تر شد و با لحن مسخره ای پرسید:
_ چیزی نداری بگی؟

سرمو پایین انداختم و بغضمو قورت دادم تا بیشتر از این باعث حقارتم نشه.

سری تکون داد و از جاش بلند شد.
_ خب من دیگه حرفامو زدم دختر جون.

لای دسته پولی که بهت دادم شمارم و آدرس خونه ام هست اگه جایی رو پیدا کردی یا به خونوادت برگشتی که هیچ....

با جمله برگشت به خونوادم تمام بدنم به لرزه افتاد و امیرعلی بی توجه ادامه داد:

_ اگه هم حس آواره بودن داشتی میتونی بیای به این آدرس یا باهام تماس بگیری تا قوانین رو برات توضیح بدم

 و اگه پذیرفتیشون میتونی برگردی به خونه ی من.