رمان زندان بان مجهول بخش دوم

نمیدونم کجا بودی و هفتت رو سخت سپری کردی یا آسون. 
نگرانت هم شدم ولی نه در حدی که بیوفتم دنبالت بخوام پیدات کنم.

بالاخره تو خودت صلاح زندگیت رو بهتر میدونی.
بیشترین چیزی که این چند روز درگیرم میکرد....

دستشو توی کیف کوچیک دستیش که اصلا متوجهش نشده بودم برد و یه بسته اسکناس در آورد.

اونو جلوی من گرفت و حرفشو ادامه داد:
_بیشترین درگیری من این بود که تو تو خونه ی من زحمت کشیدی و این حقت بوده.

چشمام به دهنش قفل شده بود و قدرت حرکت نداشتم اونم وقتی دید حرکتی نمیکنم پولارو جلوم گذاشت و دوباره به صندلیش تکیه کرد.

_ من دیگه نمیخوام هیچ وقت تورو توی خونم به زور نگه دارم و اگه خودت بخوای بمونی باید قوانین واضحی که برات میذارم رو رعایت کنی.

ابرویی بالا انداخت و گفت:
_ شایدم جای دیگه کار پیدا کردی و زندگی میکنی.

پوزخند کمرنگی روی لبش آورد و با صدای پایین لب زد.
_ هر چند با توجه به اینکه انقدر گشنه بودی بعید میدونم.