رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


ساعت هفت صبح، سوگند مثل عزرائیل بالای سر سیاوش می‌ایستد.
اولین روز کاری‌شان بود.
اول آرام صدایش می‌زند:

- آقا سیاوش... جناب صرافیان... سیاوش... سیا... سی سی... هوی...

تنها واکنشش، خروپف بلندش است.
سوگند بی حوصله لحاف را از روی تنش کنار می‌کشد:

- پاشو د... هیع... یاحسین. لخت خوابیده!

با چشم گرد شده به تن لختش نگاه می‌کند.
آب دهانش را قورت می‌دهد.
این صحنه ها زیادی برایش آشناست؛ تنها فرقش این است که حالا در هشیاری کامل به سر می‌برد...

هول می‌شود.
دوباره بی فکر، از روی غریزه اولین کاری که از دستش برمی‌آید را انجام می‌دهد.
تنگ آب را از کنار تخت برمی‌دارد و هول روی سر سیاوش خالی می‌کند و همزمان با فهمیدن اینکه چه غلطی کرده،‌ بلند جیغ می‌کشد.

سیاوش با دهان باز، یک ضرب روی تخت می‌نشیند.
به قدری شوکه شده که نمی‌تواند حرفی بزند.
فقط نفس نفس می‌زند.
با مردمک گشاد شده به سوگندی که جفت دستش را روی دهانش گذاشته، زل می‌زند.

تکه تکه می‌گوید:

- چ... چرا.... چرا من؟