رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش به خاطر هنرنمایی سارا به سرفه‌ می‌افتد.
اخم هایش را درهم می‌کشد و عصبی سیگار را از بین لب های سارا می‌کشد و با یک حرکت از وسط نصفش می‌کند.
در صورتش ترسناک می‌غرد:

- هر کوفت و زهرماری که هست، تو حلق من نکش!

سارا ترسیده عقب می‌رود.
دستانش را مسالمت آمیز بلند می‌کند و آرام می‌گوید:

- باشه بابا... آروم باش. دعوا نداریم که.

بدون آنکه جوابش را بدهد، سرش را سمت مخالف می‌چرخاند.
زیر لب نق می‌زند:

- خدا لعنتت کنه آرش... تو این مراسمای لهو و لعب نبودم فقط که به لطف تو اومدم!

یک ساعت دیگر نشستن در میان دود های ماری‌جوانا، کار خودش را می‌کند.
سیاوش به هرکس نگاه می‌کند خنده‌اش می‌گیرد.
به جرز دیوار هم می‌خندد.
یکی از دختر ها آرش را صدا می‌کند:

- آری بیا برو این داداشت حالش بد شده... 

آرش نگران به سیاوش شل و ول نگاه می‌کند.

- یا خدا... چیز خورش کردن؟

دختر شانه بالا می‌اندازد.

- از وقتی اومده که اصلا هیچی نخورده!

آرش بالای سر سیاوش می‌ایستد. 
شانه‌اش را تکان می‌دهد.
سیاوش با مردمک عسلی گشاد شده به آرش نگاه می‌کند.
بی اختیار قهقهه می‌زند.
آرش سری به نشانه‌‌ی تاسف تکان می‌دهد:

- بخوری شده بزرگوار!