رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


دندان قروچه‌ای می‌رود و حرصی به لبخند حیله‌گرانه‌ی دخترک نگاه می‌کند.
جهانگیر صدایش می‌زند.

- سوگند؟

گوشی را محکم در مشتش فشار می‌دهد و بدون آنکه جوابش را بدهد، تماس را روی جهانگیر از همه جا بی خبر قطع می‌کند.
سیاوش سرش را پرسشی سمت ترانه می‌چرخاند.
ترانه با ناز می‌گوید:

- خیلی خسته شدید صبح تاحالا. می‌خوام قهوه مهمونتون کنم.

سیاوش چرخی به چشمانش می‌دهد. دهان باز می‌کند درخواستش را رد کند، که چشمش به قیافه‌ی میرغضب سوگند می‌افتد.

بهت زده صدایش می‌زند:

- تو اینجا چی کار می‌کنی؟

ترانه با دیدن سوگند، از سرش دود بلند می‌شود. با چشمان به خون نشسته به سوگند نگاه می‌کند. سوگند هم با چشمانی نه بدتر از او نگاهش می‌کند و آن وسط سیاوش گیج بین دو نفرشان ایستاده.
نگاهش به گوشی درون دست سوگند می‌خورد. سریع دوزاری‌اش می‌افتد.
عصبی سمت سوگند قدم برمی‌دارد و زیر گوشش می‌غرد:

- اومدی واسه داروغه ناتینگهام خبر ببری؟

سوگند با خباثت به چشمان عسلی رنگش خیره می‌شود.
زیر لب طوری که ترانه نشنود می‌گوید:

- گفته اگه اینجا ازت بیگاری می‌کشن بگم ببرتت کارخونه ور دست خودش.

توانایی ها و دیکتاتوری های جهانگیر خیلی وقت پیش به سیاوش ثابت شده بود. دندان هایش را بهم می‌فشارد.

- مریض بازی در نمیاری! چرت و پرت تحویلش نمی‌دی...